عشق توچو گلستانی  ستو گلِ  به گل، عیان است!به مناین چه جای ایراد استمن، ندارم غمکه قافیه بِبافم!گل به گل می نوشم شهدتو سر و پا مستممثل دیگران نیستمکه ز غمِ عشق دل  شاد است!و ز نداریدر دل بیداد دل من به گل های هر دمشکفته تو  شاد استوزین استکه همیشه باز استعشق تو چون گلستانیهمیشه بهار است گل به گل می نوشم شهدتو گل از گل ام می شکفدم ح

دست هایت خالی ست
هم جیب هایت

دستِ یخ زده ات را
جیب ات می گذاری

گرم نمی شوند
اما ته دل ات راضی ست!

نگاه می کنی

برف می بارد

برف می بارد و حرفِ
دل ِ
زمانه را می زند

سرد

بی حس

خالی

م ح

از برگ ریز
پاییز گذشتم

به برف ریز
زمستان رسیدم

اکنون در سوال ریز
ذهنم :

برف قشنگ است
یا برگ

درخت بزرگتر است
یا آسمان؟

هر دو زمین می ریزد؟!
دل می ریزد؟!

کدام نعمت بیشتری ست؟
برف که
آب می شود برای مصرف
برگ که
خشک می شود
برای خاطره

م ح